Hikayeler
Mavi Radyo Bundan yıllar önce, dedemin artık dizlerinin dermanının kesildiği, gününü sadece pencere kenarındaki o eski sedirde geçirdiği zamanlardı. Dedem çok sert bir adamdı; emekli bir ormancıydı, yüzündeki çizgiler sanki rüzgarın ağaç kabuklarına attığı çentikler gibi derin ve hikayeliydi. Kimseyle pek konuşmaz, sadece yanında hiç ayırmadığı, anteni paslı, dışı mavi deri kaplı eski bir radyoyu dinlerdi. O radyo dedemin dış dünyayla tek bağıydı. Fakat bir kış günü, radyo aniden sustu. Babam "Eskimiş artık, yenisini alalım" dedi, amcam "Tamir olmaz bu, içindeki devreler yanmıştır" diye kestirip attı. Ama dedem yeni radyo istemiyordu. O radyo sustuğundan beri dedem daha da içine kapandı, yemeği azalttı, pencereden dışarı bakmayı bile bıraktı. Ben o zamanlar 10 yaşlarındaydım. Dedemin o mahzun hali içime dert olmuştu. Bir cumartesi günü, kimseye haber vermeden radyoyu gizlice çantama koydum ve mahalledeki "Radyocu Sadık Amca"nın yolunu tuttum. Sadık A...